thoughts

لو بنفكر ف" هنربى العيال أزاى " أكتر من " هنربيهم منين " بيتهألى كان حالنا بقى أفضل . بس كل و احده فالحه تشوف عيلّ صغير تبقى هتموت و تخلف على أساس ان العيال زيهم زىّ العروسه اللعبه هتلعب بيها شويه و ترجعها تانى ! و كل راجل يقولك مش دى اللىّ هتبقى أم عيالى على أساس أن هىّ لوحدها هتبقى أم و البيه هيبقى أب بارت تايم. مش كل ولد و بنت ينفعو و يقدرو يبقو أب و أم و مش كلهم لازم يعوزو يبقو أب و أم . لازم نبطل نتجوز و نخلف عشان لازم نعمل كده , الجواز و الخلفه لازملهم رغبه مختلفه تماما و بعيده عن العادات و التقاليد و اللىّ يصح و ميصحش .

Thought

Girls around the world dream of their wedding day, but girls in Egypt dream about the only day in their lives that separates between the cage they are living in with their parents and the jail called marriage life. Ironically they think that this one night will make them feel like queens! Like they can demand and get what they want, stupid Egyptian girls they still did not learn that marriage in Egypt is about the family and the guests!

عن مجتمعنا و سنينه السوده ( الجواز )

الجواز فى مصر حاجه اقشل من الفشل نفسه . كل الناس ليها حق تدخل ألا الاتنين اللىّ هيتجوزو و لا أكن ليهم كلمه طبعا عشان هما مش فاهمين حاجه و مش عارفن مصلحتم .

زى ميكون اتفاق بين كل الأهالى انهم يحّولو فتره الخطوبه دى من اللون البمبى الى اللون الأسود على اعتبار أن الجواز منيل و أديهم بيعودونا على اللون الاسود قبل منعيش فيه

و طبعا و كالعاده البنت من اكتر الناس المسحوله فى الحوار ده . البنت فى مصر بتعيش مع اهلها فى البيت اللىّ هوا بيت ابوها و طول ماهى عايشه فيه مغصوبه على حجات هىّ مش عايزاها على امل يعينى انها يوم من الايام هيبقى ليها بيت تعمل فيه اللىّ هىّ عيزاه . تكتشف طبعا بعد الجواز ان البيت اللىّ هىّ راحتله ده أسمه بيت جوزها و حمتها معتبراه بيت ابنها يعنى البنت من الاخر بتعيش و تموت عاله على حد !

احساس بشع أن البنت أكنها عبده عند اهلها بورقه اسمها شهادة الميلاد و بعدين جوزها يشتريها بورقه أسمها عقد الجواز !
و تعيش طول عمرها عشان تتجوز و بعدين تعيش عشان تخلف و بعدين تعيش عشان تربى العيال و لا أكن ليها حق أنها تعيش عشان نفسها

 أنا واثقه ان ده كله بسبب مجتمعنا الغبى أكيد أكيد ربنا مش عايزنا نحس كده

Dear Dad

Dear dad,

I think I am loosing me in the crowd, I am loosing me between thoughts and ideas, between people and what they want.

I am lost in my dreams.

How can I find a ground to stand on when everything is moving so fast and in various directions, actually in opposite directions!

I know I am probably one of the craziest girls on planet earth and sometimes I think I am a genius which in fact is only a proof that I am crazy! But I have no idea how I can cure that. Do you think that I can be cured?

To be honest with you daddy I do not want to be cured , I have spent all my life hating myself but now I was able to love me , every part of  me even the crazy parts , or actually especially the crazy parts of me .

I don`t know why  ppl insist on changing me, the insist of making me feel as a puppet hanged with threads in their hands .

Everything I say is always weird to everybody else.

I do not know if they are right or not, and I don`t care but what I am sure of is that I feel as if I am wearing a small dress while my size is large. I may look good form the outside but what is true is that I can`t even breathe or walk. I can`t be me and that hurts.